Samozamykacze potrzebne przy obecności dzieci

2019-02-14

Samozamykacze! Warto w nie inwestować, gdy w pobliżu są dzieci?


Dom dziecka jest to całodobowa placówka opiekuńczo-wychowawcza, typu socjalizacyjnego. Najczyściej do domów dziecka są kierowane dzieci oraz młodzież, których potrzeby stale bądź okresowo nie mogą być zaspokojone w domu rodzinnym. Tym samym oznacza to, iż domy dziecka powołane są do istnienia nie wyłącznie dla sierot, ale również dla dzieci oraz młodzieży zaniedbanych środowisk, których to rodzina nie wywiązuje się z powierzonych im zadań. Taką grupę dzieci czy też młodzieży nazywa się sierotami społecznymi, gdzie pomocne stają się samozamykacze https://sklep.agas.pl/samozamykacze,cp178,pl.html. Według przeprowadzonych badań GUS-u, w roku 1997 w Polsce istniało 351 domów dziecka, w których to przebywało prawie 18 000 dzieci oraz młodzieży. Około trzech procent z tej właśnie liczby, stanowiły tylko sieroty naturalne. Placówka opiekuńczo-wychowawcza ma za zadanie: zapewnić dziecku całodobową opiekę oraz wychowanie; zaspokoić jego niezbędne potrzeby, zwłaszcza emocjonalne, zdrowotne, rozwojowe, społeczne, bytowe i religijne; realizuje wcześniej przygotowany plan pomocy dziecku we współpracy z asystentem rodziny; oczywiście umożliwia kontakt dziecka z biologicznymi rodzicami jak i innymi bliskimi osobami, chyba iż sąd postanowi inaczej; także podejmuje działania, które maja na celu powrotu dziecka do swojej rodziny; ma zapewnić dziecku prawidłowy dostęp do kształcenia, dostosowanego do jego wieku oraz możliwości rozwojowych czy obejmuje każde dziecko działaniami terapeutycznymi i zapewnia możliwość korzystania z przysługujących mu świadczeń zdrowotnych.


Nie zapominajmy jednak zaopatrzeć się w samozamykacze. W powszechnym pojęciu słowo kultura często jest kojarzone z pewnymi formami sztuki: operą, baletem, muzeami. Za osobę kulturalną uważa się kogoś, kto jest wykształcony, posiada ogładę towarzyską, zna się na sztuce oraz potrafi docenić jej wartość. Każdy rodzący się człowiek wchodzi już w pewną kulturę. Poznaje ją, przyjmuje i w niej działa. W swym życiu poznaje również inne kultury, na które się otwiera lub zamyka, ale zawsze jako przedstawiciel i nosiciel jakiejś kultury. Jest to bowiem fakt związany z ludzką osobą. W kulturze najważniejsze są wartości, to właśnie one są u podstaw jej istnienia. Możemy powiedzieć, że świat kultury to świat wartości. Jednak coraz więcej osób prowadzących takie placówki decyduje się na samozamykacze. Hasło XXI wiek ukrywa w sobie długą listę możliwych treści oraz emocji, które są związane z nadejściem nowej ery, która rozbudza wyobraźnię i rodzi marzenia oraz niepokoje, mobilizuje do poszukiwania dróg przyszłości. W ubiegłym stuleciu zapowiadano, iż nadchodząca epoka będzie całkowicie odmienną rzeczywistością od do tej pory istniejących. Nawet przewidywano, że pod wpływem wielu nowych czynników, nie do poznania znacznie zmieni się oblicze prawie wszystkich dziedzin życia. Pośród prognoz sformułowanych właśnie w tamtym okresie jak i na początku nowej ery, znajdują się dwie, które głównie koncentrują naszą uwagę. Niosą one ze sobą wieść, iż XXI wiek będzie wiekiem kultury oraz wiekiem Europy, ma to również zastosowanie, jeżeli chodzi o samozamykacze.


Autorzy tej pierwszej wizji przekonywali, iż kultura jak najbardziej odegra pierwszoplanowe znaczenie w procesie tworzenia kształtu nowej epoki, ponieważ będzie stanowiła podstawową siłę łączącą oraz dzielącą ludzi i ich narody, a dostęp do niej ma uwarunkować pozycja ich usytuowania w przyszłym świecie. Natomiast twórcy drugiej prognozy dowodzili, że Unia Europejska stanie się na tyle silnym organizmem, że nie tylko będzie w stanie dorównać Ameryce, ale również pod wieloma względami ją prześcignie, czy pozyska rangę światowego mocarstwa. Dzisiaj jednak można już mówić o XXI wieku, i to nie tylko w kategoriach przyszłości, ale również jako czasie obecnym oraz przeszłym, jeżeli chodzi o samozamykacze. Daje się również zauważyć, że przywołane już prognozy nabrały dojść realnego kształtu. Zgodnie ze wszelkimi przewidywaniami, znacznie wzrosła rola kultury i to jako czynnika rozwoju społeczeństw, kontynentów, narodów i środowisk lokalnych. Upowszechnienie na bardzo szeroką skalę mediów elektronicznych jak i globalna ekspansja machiny konsumpcjno -marketingowej, przyczyniły się, a nawet spowodowały bardzo szokujące zmiany na czasie i przestrzeni komunikacji międzyludzkiej oraz międzykulturowej, systemach wartości, formach kontaktów z kulturą, postawach oraz stylach życia ludzi w odniesieniu do samozamykaczy.


Wypracowane jednak latami koncepcje programowo-organizacyjne oraz rozwiązania metodyczne, nawet te najlepsze, które w nowych warunkach okazały się nie tylko dysfunkcyjne, ale również stanowiły jedną z najważniejszych przeszkód w zaistnieniu oraz funkcjonowaniu w warunkach istniejących w państwie demokratycznym i gospodarski wolnorynkowej. Jednak wielu instytucjom udało się taką barierę pokonać, doszło do tego po przez podjęciu bardzo szybkiej reakcji i to w postaci wyedukowania swojej kadry do nowych zadań, jeżeli chodzi o samozamykacze. Doposażenie kadry w niezbędne w nowych czasach kompetencji kulturowe, animacyjne, menedżerskie, dojść szybko przyniosło bardzo pożądany rezultat. Instytucje, które właśnie przyjęły taką strategię, nie tylko mogły przetrwać trudny okres tej pierwszej fazy przemian, lecz również rozwinęły swoje skrzydła w następnych latach, po przez umocnienie pozycji w swoim środowisku lokalnym, przyczyniły się do zbudowania mocnej marki w kraju oraz nierzadko nawet na szczeblu międzynarodowym, jeżeli chodzi o samozamykacze. To w ich przypadku, takie wyzwanie stało się dużą szansą do wejścia w znacznie lepsze czasy, możliwość zaistnienia na szerszej arenie, pozwoliło na otwarcie drogi do sukcesu. Natomiast pozostałe instytucje zostały zlikwidowane albo zaczęły działać w oparciu o schemat tradycyjny, próbując w dalszym ciągu go intuicyjnie modyfikować pod obecne, współczesne oczekiwania.


W krajobrazie polskim domy kultury już od kilkudziesięciu lat zajmują bardzo istotną pozycję, tak jako obiekty architektury przestrzennej miast jak i wiosek, jak również ośrodki kreujące duchowy profil kultury polskiej oraz ogniskujące życie społeczno-kulturalne społeczności lokalnych. Takie instytucje mają dość długą oraz burzliwą historię, która stanowi bardzo interesujące zagadnienie nie tylko pod względem poznawczym, ale również jawi się jako bardzo cenne źródło inspiracji dla osób, które poszukują pomysłu na ośrodek kultury w przyszłości. Zatem nie wchodząc w szczegóły tej właśnie historii, zależy przypomnieć tylko najistotniejsze fakty, gdzie coraz większą popularność zyskują samozamykacze. Na polskim gruncie domy kultury przechodziły bardzo różne fazy funkcjonowania, już od okresów wielkiego rozkwitu, aż po czasy bardzo groźnych w skutkach kryzysów. Zdaniem jednych z badaczy, instytucje takie wywodzą się z tradycji jaka występowała w domach ludowych, społecznych oraz oświatowych, zaś inni doszukują się jakiejś genezy w przeniesionych tylko na nasz grunt poprzez wzorce radzieckich domów kultury w odniesieniu do samozamykaczy.


W aspekcie należy również wskazać, że twórczość artystyczna jest dziełem intelektu, który przyswaja sobie w aktach poznania zastane treści, aby je później przekształcić według właściwych sobie celów. Przy czym „przyswojenie sobie w akcie poznania zastanych treści jest nadaniem im intencjonalnego sposobu bytowania – czyli bytowania w naszych aktach poznawczych i przez nasze akty poznawcze – to pierwotnym sposobem istnienia kultury toute court jest właśnie istnienie intencjonalne w nas i przez nas. To człowiek jest twórcą kultury już w momencie tworzenia sobie pojęcia, jeżeli chodzi o samozamykacze we współczesnych placówkach, tych gdzie mogą znajdować się dzieci.


Takie pojęcie może być uprzedmiotowione, przekształcone i może stać się planem – wzorem ludzkiego działania wytwórczego. Podstawą naszej ingerencji w zastaną naturę jest intencjonalny sposób istnienia. Jeśli człowiek zamierza poznawać swoje dowolne układy przedstawień wówczas zmienia się przedmiot poznania. Przedmiotem poznania nie jest wówczas rzecz, ale jego własny układ i w tym miejscu rozpoczyna się sztuka. Dotyczy ona własnych konstrukcji umysłowych naszych przedstawień, które biorą początek w rzeczy. Treści pierwotnie intencjonalne w naszych aktach rozumu mogą i często są przenoszone na materiał pozapsychiczny. Już za pierwowzór domu kultury, jest uznawany dom ludowy, który został utworzony przez księdza Pawła Brzostowskiego w roku 1767 w Mereczu. Jest to najbardziej owocny okres w całym  jak do tej pory rozwoju instytucjonalnych ognisk kulturalnego życia, które zostały oparte na modelu domów ludowych, społecznych jak i oświatowych i to od lat międzywojennych XX wieku, w dalszym ciągu nie należy zapominać o samozamykaczu. Ten właśnie czas zapisał się w historii kart polskich placówek kulturalno-oświatowych, jako główny etap bardzo wartościowego pod względem teoretyczno-praktycznym dorobku, a zwłaszcza w zakresie bardzo skutecznych sposobów w pozyskiwaniu sił społecznych i to do wspólnych działań, mających na rzeczy rozwój życia społeczno-kulturalnego, jeżeli chodzi o samozamykacze.


Prawidłowy rozwój ośrodków nazywanych domami kultury, nastąpił dopiero po zakończeniu II wojny światowej, zaś rozkwit nastąpił w lata 70. oraz 80. już ubiegłego stulecia. Natomiast w okresie PRL, i to na terenie całego naszego kraju istniała bardzo liczna sieć domów kultury, funkcjonowały one jako placówki miejskie, dzielnicowe, wojewódzkie i osiedlowe, a także gminne, zakładowe oraz działały również młodzieżowe domy kultury jak i pałace młodzieży. W ówcześnie panującym ustroju socjalistycznym, takie instytucje pełniły często służebną rolę do ideologii państwowej, nigdy nie mogły jednak realizować własnych i niezależnych koncepcji, ponieważ były one wpisane w ujednolicony i centralny system upowszechniania całej kultury. Jednak, aby umocnić i rozprzestrzeniać taki model, przygotowano w ramach uniwersyteckiej edukacji oraz innych możliwych form szkoleń określony sztab profesjonalnej kadry, jeżeli chodzi o samozamykacze. Nosiła ona miano pracowników kulturalno-oświatowych. Bardzo intensywny rozwój modelu peerelowskiego domu kultury, powstrzymała pierwsza z fal gwałtownych przemian, które były związane z transformacją ustrojową i to pod koniec lat 80. oraz na początku 90. lat ubiegłego wieku.